Dün CHP kökenli 9 belediye başkanı daha AK Parti’ye katıldı.
Yanlış saymadıysak, CHP/Yeni Parti’yi bırakıp AK Parti saflarında yer tutan belediye başkanı sayısı 46 oldu.
Az buz bir kayma değil bu. Saf değiştiren belediye başkanları arasında İzmir Büyükşehir, Aydın Büyükşehir, Antalya Büyükşehir, Tekirdağ Büyükşehir, Afyonkarahisar ve Keçiören dâhil, devedişi gibi belediyelerin başkanları da yer aldı.
Eğer CHP/Yeni Parti cenahına sorarsanız, AK Parti’ye geçişlerin temel nedeni, sözkonusu belediye başkanlarının ‘adlî takipten kurtulma’ arayışı…
Yani? Daha düne kadar yere göğe sığdıramadıkları kıymetli belediye başkanlarını, örtülü de olsa ‘yolsuzlukla’ suçluyorlar.
Yahu, ‘sütte leke olur, başkanımızda olmaz’ diye kefil olmanızın üzerinden kaç gün geçti ki, şimdi birlikte yol yürüdüğünüz yol arkadaşlarınızı ağır şekilde suçluyorsunuz.
CHP/Yeni Parti’yi terk eden belediye başkanlarının, bu ayrılıklarının daha makul ve anlaşılır gerekçeleri olamaz mı?
İKİ ARADA BİR DEREDE KALANLAR
Önce şu suçlamalar meselesine bir açıklık getirmek lazım.
Mesela CHP/Yeni Parti sözcüleri, partilerini terk eden belediye başkanlarının, hangi suçtan dolayı adlî takipte veya takip riski altında olduğunu, bir zahmet açıklamalı.
Ortaya karışık, somut olmayan, herhangi bir delile dayanmayan ithamlar, hele de daha düne kadar birlikte siyaset yaptığınız insanlara karşı haksızlık değil midir?
Daha önce, Adana özelinden hareketle, parti değiştiren CHP/Yeni Partili belediye başkanlarını anlamak gerektiğine dair bir yazı yazmıştım.
Orada, bulundukları partiden firar eden başkanların, aslında bazı anlaşılır gerekçelerle hareket ettiklerini dile getirmeye çalışmıştım.
Bir kere, kavgalı eve kız verilmeyeceği gibi, kavgalı evde de gelin barınmaz.
Ne demek istiyoruz?
CHP/Yeni Parti bünyesinde kavga gürültü bitmiyor. Herkes bir yerlere çekiştiriyor. CHP’de kalanlar ‘butlancılıkla’, Yeni Parti’ye geçenler ‘hırsızlıkla’ suçlanıyor.
Bir belediye başkanı, bazen belediye meclisinde birlikte mesai yaptığı arkadaşlarından kimlerin CHP’de kaldığını, kimlerin Yeni Parti’ye geçtiğini bilemiyor.
Bizzat tanık olmuşluğum var: Anılan başkan ve meclis üyeleri, aynı ortamda bulundukları zamanlarda, siyasî konuları konuşmamak için kılı kırk yarıyorlar.
Çünkü ne söyleseler, bir yerde balta taşa denk gelecek. Sonrası kavga gürültü…
SİYASETİN FİNANS KAYNAĞI OLMAK
İlaveten, Genel Merkezinden il ve ilçe teşkilatlarına… Milletvekillerinden belediye meclisi üyelerine ve dahi partiye müzahir sivil toplum kuruluşlarına kadar… Belediye başkanlarının dalına binen binene…
Gelen menfaat sağlama talepleri, belediye başkanlarını canından bezdiriyor.
Hani bir zamanlar, Çankaya’nın CHP’li Belediye Başkanı Muzaffer Eryılmaz, “Partili yamyamları doyuramıyorum…” diye yakınmıştı ya…
Şimdilerde durum daha vahim. Sanki belediyeler, CHP/Yeni Parti’nin finans kaynağı. Sadece Genel Merkez mi? Milletvekilinden sade seçmenine kadar, belediyeden beklentiler bitip tükenmiyor.
İşin üzerine bir de kimin eskisinde kaldığı, kimin yenisine geçtiği belirsizliği ve dahi husumeti devreye girince…
Bir de, gece yarısı Genel Başkan tarafından aranıp, sinkaflı küfürlere muhatap olma riski de var ki; hiç de yabana atılır bir ‘terk gerekçesi’ değildir.
Dolayısıyla belediye başkanları için mekânı tümden terk edip, sakin ve güvenli limana demirlemek, bir ‘kurtuluş yolu’ oluyor.
Söylenmesi gereken bir husus daha var: CHP, seçim kazanma hesabıyla, aslında pek de kendi siyasî görüşüne uymayan kişileri aday gösterdi. Bugün saftan ayrılan başkanların siyasî geçmişleri incelenirse, birçoğunun sağ kökenli olduğu görülür.
CHP/Yeni Parti yöneticilerinin, bizzat kendileri tarafından aday gösterilerek seçilen başkanların dükkânı terk etmelerinin sebeplerini anlamaya çalışmaları, doğru siyaset üretebilmelerinin ilk adımı olabilir.
Şayet kendilerini terk eden herkesi ‘satılmakla’ suçlarlarsa, bir sonraki seçimde ‘kupon belediyelerine dahi’ aday bulmakta güçlük çekebilirler.
