Viyana Askerî Tarih Müzesi’nin önemli bir bölümü Türklerle ilgilidir.
Bilhassa 1683 Viyana Kuşatması sırasında yaşadığımız hezimetin tüm izlerini orada bulmak mümkündür.
Müzenin dış bölümünde, bozgunla birlikte orada bıraktığımız toplar sergilenir.
Tabanca ve tüfekten, kılıç ve kamaya, mataradan köstekli saate kadar, bir askerin yanında bulunacak her türlü silah ve eşya, o müzenin iç bölümlerinde görülebilir.
Yenilgi sonrasında geri çekilirken bıraktığımız birçok eşya ve ihtiyaç malzemeleri… Avusturyalıları kahve tiryakisi yapan kahve çekirdeklerimiz ile kahve takımlarımız…
Bir de Sadrazam Otağımız ile düşmanın ele geçirdiği bir sancağımız sergilenir. İçimizi en fazla acıtan da bunlar oldu.
Bizim çağımızın sona erdiğinin habercisi olan Viyana Hezimeti sırasında düşmana terk ettiğimiz silah ve eşyalarımızın büyük bir bölümü, yerli ve millî malzemelerdi.
ATEŞ ÇEMBERİNDEN GEÇİP GELDİK
19. Yüzyılın son çeyreği ile 20. Yüzyılın ilk çeyreği, devlet ve millet olarak ‘dibi görmemize’ sahne oldu.
Çok şey kaybettik. 1878 ile 1922 arasındaki 44 yılın en az 15 yılını fiilen savaşta geçirdik. Savaşsız zamanlarda da terör eylemleri ve iç isyanlarla yüzleştik.
Vatan topraklarının büyük bölümünü düşmanlara bırakmak zorunda kaldık. Ekonomimizle birlikte yerli ve millî savunma sanayimiz de çöktü.
Kaybettiğimiz vatan topraklarından geri dönen 4.5 milyon soydaş ve dindaş mültecilerimiz, o dönem Anadolu nüfusumuzun yarısına denk geliyordu.
Gelenler, temel geçim kaynakları olan topraklarını, tarım aletlerini ve hayvanlarını yanlarında getiremedi. Yani yayan yapıldak geldiler.
Kurtuluş Savaşımızı neticelendirdiğimizde, zevalimizin dip noktasına erişmiştik.
Savaşta geçen uzun yıllar ve nüfusun yarısı kadar mülteci yükü, ekonomimizi de sanayimizi de tüketmişti.
SABOTAJLAR VE SUİKASTLAR
Yıkıntıların arasından yeniden ayağa kalkmak için büyük mücadeleler vermemiz gerekti.
Düşman, sadece cephede kalmamıştı; ayağa kalkmak için yaptığımız her hamlede, ensemizden bastıran… Doğrulup yürümeye başladığımızda, ayağımıza çelme takan eksik olmadı.
Bilhassa savunma sanayimize dönük akıl almaz sabotajlar, suikastlar yaşadık. Savunma sanayimizin ‘yalnız kahramanları’ arasından şehitler verdik.
Hâsılı kelam, kendimizi savunmak için muhtaç olduğumuz yerli ve millî silahları üretmemizi her defasında engellemeyi başardı, dost postundaki düşmanlar.
Askerliğimizin acemilik döneminde, 19. Yüzyılın teknolojisiyle üretilmiş M-1 tüfeklerini astık omzumuza. Mermi üretimimiz de yetersiz olmalıydı ki, hepi topu birkaç kez atış yapabildik, o asırlık tüfeklerle.
Usta askerlik döneminde, yaklaşık 50 küsur sene ilerleyerek, G-3 denilen tüfeği omuzladık. Adeta çağ atlamıştık. Her ne kadar NATO müttefiklerimiz için o tüfekler dönemini kapatmış olsa da bizler için çok yeni sayılırdı. O tüfekle de ancak birkaç mermi atabildik.
PİYADE TÜFEĞİ İÇİN 70 YIL BEKLEDİK
Her ne kadar Makine ve Kimya Endüstrisi Kurumu’muz, silah geliştirmek ve üretmek için kurulmuş olsa da, hepi topu 7.65’lik ve 9 mm’lik ‘Kırıkkale’ markalı, çoğu kimsenin beline takmak istemeyeceği tabanca modelleriyle yıllar boyu oyalandı.
Ne kadar hayıflansak yeridir: 1938’de üretimine başladığımız ‘Türk Mavzeri’ namlı piyade tüfeğimize, İkinci Dünya Savaşı sonunda veda ettik. Muhtemelen Türk Mavzeri de NATO yoluna kurban gitti.
Yerli ve millî piyade tüfeğimiz MPT-76’yı yapabilmek için 2008’i, ordumuzda görmek için de 2014’ü beklememiz gerekti.
Bugüne gelirsek…. Daha 2 gün önce, ASELSAN’ın geliştirdiği Ejderha’mız, tek bir tuşla 51 dronu saniyeler içinde keklik gibi avladı.
Gök vatanımızı emanet ettiğimiz Çelik Kubbemiz, her geçen gün yeni savunma araçlarıyla daha bir güçleniyor.
Yerli tanktan, millî muharip uçağımıza kadar; değil isimlerini, sayılarını dahi aklımızda tutamadığımız bir geniş yelpaze açtık.
Havaalanlarımızı baskın bir saldırıyla imha etme hülyalarına kapılan Yunanistan’a kapak yaparcasına, Bayraktar TB-2 ve Akıncı TİHA’yı, karayoluna indirip kaldırdık.
Donanmamızın gücüne güç katan muhteşem harp gemilerimizi hiç saymıyoruz.
DESTAN KOLAY YAZILMADI
Son 20 küsur senede savunma sanayimizin geliştirdiği silah sistemlerinin yalnızca isimlerini sıralamaya kalksak, köşemiz yetmez.
Sadece şunu bilmek bile, hem göğsümüzü kabartmaya, hem içimizi ferahlatmaya yetiyor: Evet, savunma sanayinin süper liginde biz de varız. Hem de başa güreşenlerin topuna birden meydan okuyarak.
Bu destan kolay yazılmadı. Çünkü savunma teknolojilerini geliştirmek için teknik bilgi, beceri, sermaye ve adanmışlık yetmiyor. Tüm bunlardan daha önemlisi, sağlam bir siyasî irade ve destek ihtiyacıdır.
Nuri Demirağ, Nuri Killigil, Şakir Zümre, Vecihi Hürkuş ve Necmettin Erbakan gibi, savunma sanayimizin yalnız kahramanlarına o dönemde veremediğimiz siyasî irade desteğini bugünlerde verebildiğimiz için başardık.
Yerli ve millî savunma ve sivil sanayimizi geliştirme yolunda kendilerini feda eden tüm kahramanlara rahmet olsun.
Bugünün fedakârlarına da Allah sağlık, zihin açıklığı ve afiyet versin.
