Meşguliyetin Başarıya Dönüştüğü Bir Dünyada Yaşamak

“Çok yoğunum.”

Son zamanlarda bu cümleyi ne kadar sık duyuyoruz? Belki de daha önemlisi, kendimiz ne kadar sık söylüyoruz?

Bir arkadaşımızla buluşmayı erteliyoruz. Uzun zamandır okumak istediğimiz kitabı bir başka zamana bırakıyoruz. Ailemizle geçireceğimiz akşamı yetişmesi gereken işlere ayırıyoruz. Gün bitiyor, yapılacaklar listemizden birçok maddeyi siliyoruz fakat içimizde tuhaf bir eksiklik hissi kalıyor.

Çünkü bazen gün boyunca çok şey yapıyor, fakat gerçekten yaşadığımızı hissedeceğimiz anlara neredeyse hiç yer bırakmıyoruz.

Peki, ne zamandan beri meşgul olmak başarılı olmakla eş anlamlı hale geldi?

Meşguliyet Yeni Bir Statü Sembolü mü?

2017 yılında Journal of Consumer Research dergisinde yayımlanan bir araştırma, bu soruya ilginç bir yanıt veriyor.

Silvia Bellezza, Neeru Paharia ve Anat Keinan tarafından gerçekleştirilen araştırmalar, özellikle Amerikan kültüründe yoğun çalışan ve boş zamanı olmayan kişilerin daha yetkin, hırslı ve talep gören bireyler olarak algılanabildiğini ortaya koyuyor.

Üstelik araştırmacılar, bu algının kültürler arasında farklılık gösterdiğini de belirtiyor.

Bir zamanlar boş zamana sahip olmak refahın göstergelerinden biriyken, bugün bazı toplumlarda sürekli meşgul olmak yüksek statünün işareti olarak değerlendirilebiliyor.

Bu değişimin günlük hayatımıza yansıması oldukça düşündürücü.

“Bugün hiçbir şey yapmadım.” dediğimizde kendimizi açıklama ihtiyacı hissedebiliyoruz. Oysa “Sabah yediden beri durmadım.” dediğimizde sanki görünmez bir başarı madalyası kazanıyoruz.

Meşguliyetimizi anlatırken aslında ne kadar önemli olduğumuzu mu kanıtlamaya çalışıyoruz?

Rakamların Anlattığı Görünmeyen Hikâye

Dünya Sağlık Örgütü (WHO) ve Uluslararası Çalışma Örgütü'nün (ILO) 2021 yılında yayımladığı ortak tahminler, uzun çalışma saatlerinin yalnızca kişisel zamanımızı değil, sağlığımızı da etkilediğini gösteriyor.

Araştırmaya göre, 2016 yılında dünya genelinde yaklaşık 745 bin ölüm, haftada 55 saat veya daha fazla çalışmaya atfedilen felç ve iskemik kalp hastalığıyla ilişkilendirildi.

Haftada 55 saat ve üzerinde çalışanlarda, haftada 35-40 saat çalışanlara kıyasla felç geçirme riski %35, iskemik kalp hastalığından ölüm riski ise %17 daha yüksek bulundu.

Bu veriler, uzun çalışma saatlerinin sağlık üzerindeki ciddi sonuçlarını ortaya koyuyor.

Ancak mesele yalnızca kaç saat çalıştığımız değil. Çalışırken zihnimizin ne kadar bölündüğü de önemli.

Microsoft'un 2025 İş Eğilimleri Endeksi kapsamında yayımladığı analiz, incelenen Microsoft 365 kullanıcılarının iş günü boyunca toplantı, e-posta ve mesajlarla ortalama 275 kez bölündüğünü bildiriyor.

Bu, temel çalışma saatlerinde yaklaşık iki dakikada bir kesinti anlamına geliyor.

Düşünelim: Bir gün boyunca yüzlerce kez dikkati bölünen bir insan, yaptığı işin ötesinde kendisine ne kadar zihinsel alan bırakabilir?

Zamanımız mı Azalıyor, Önceliklerimiz mi Değişiyor?

Amerika Birleşik Devletleri Çalışma İstatistikleri Bürosu'nun 2024 Zaman Kullanımı Araştırması, başka bir gerçeğe işaret ediyor.

Araştırmaya göre 35-44 yaş grubundaki bireyler, günlük ortalama 3,8 saatlerini boş zaman ve spor faaliyetlerine ayırıyor. Bu süre, araştırmadaki yaş grupları arasında en düşük düzey.

Aynı araştırmada, 15 yaş ve üzerindeki bireylerin sosyalleşme ve iletişime ayırdıkları günlük ortalama süre 2014 yılında 43 dakikayken 2024 yılında 35 dakikaya gerilemiş.

Elbette bu veriler Amerika Birleşik Devletleri'ne ait ve herkesin yaşamını temsil etmiyor. Ayrıca boş zamanın varlığı, o zamanın mutlaka tatmin edici biçimde geçirildiği anlamına da gelmiyor.

Fakat önemli bir soruyu gündeme getiriyor:

Zaman kazanmak için geliştirdiğimiz bütün teknolojilere rağmen, neden zamanımızı istediğimiz gibi kullanmakta zorlanıyoruz?

Belki de sorun yalnızca zamanın yetersizliği değil, hayatımızdaki her boşluğu doldurma alışkanlığımız.

Üretken Olmakla Sürekli Meşgul Olmak Aynı Şey Değil

Bir günün sonunda kaç e-posta yanıtladığımızı, kaç toplantıya katıldığımızı, kaç işi tamamladığımızı kolaylıkla sayabiliyoruz.

Peki, kaç anlamlı sohbet gerçekleştirdiğimizi, kaç yeni fikir geliştirdiğimizi veya kendimize ne kadar zaman ayırdığımızı da aynı dikkatle değerlendiriyor muyuz?

Burada önemli bir ayrım var.

Üretkenlik, yalnızca faaliyet miktarıyla değil, ortaya çıkan değerle ilgilidir.

Sürekli hareket halinde olmak, mutlaka ilerlediğimiz anlamına gelmez.

Hatta bazen meşguliyet, yüzleşmek istemediğimiz sorulardan uzaklaşmanın da bir yolu olabilir.

· “Ben gerçekten nasıl bir hayat istiyorum?”

· “Bugün yaptıklarım beni istediğim yere götürüyor mu?”

· “Başarılı görünmekle başarılı hissetmek arasında nasıl bir fark var?”

Bu soruların yanıtları, tamamlanmış bir yapılacaklar listesinde bulunmayabilir.

Yaşamı Sürekli Ertelemek

Hayatımızı farkında olmadan gelecekteki bir tarihe bağlayabiliyoruz.

· “Bu proje bitsin, rahatlayacağım.”

· “Çocuklar büyüsün, kendime zaman ayıracağım.”

· “Biraz daha para kazanayım, seyahat edeceğim.”

· “Emekli olayım, gerçekten yaşayacağım.”

Oysa bir hedef tamamlandığında çoğu zaman yenisi başlıyor.

Böylece yaşam, bitmesini beklediğimiz sorumlulukların arasına sıkışabiliyor.

Burada çalışmanın, hedef sahibi olmanın veya başarı için çaba göstermenin yanlış olduğunu söylemiyorum. Aksine, anlamlı hedefler insan yaşamına yön ve tatmin kazandırabilir.

Sorun, başarıya ulaşmak için yaşarken yaşamın kendisini sürekli ertelemeye başlamamız.

Belki de zaman yönetiminden önce yaşam önceliklerimizi yönetmeyi öğrenmemiz gerekiyor.

Her davete katılmak, her mesaja hemen yanıt vermek, her fırsatı değerlendirmek zorunda değiliz.

Bazen bir işi reddetmek, önemli bir ilişkiye zaman ayırabilmektir.

Bazen telefonu sessize almak, karşımızdaki insanı gerçekten dinleyebilmektir.

Bazen hiçbir şey planlamamak, kendimize düşünme alanı açabilmektir.

Peki, Bütün Bunların Sonunda Ne Kalıyor?

Bir gün geriye dönüp baktığımızda muhtemelen tamamladığımız bütün toplantıları, yanıtladığımız bütün e-postaları veya yetiştirdiğimiz bütün raporları hatırlamayacağız.

Bununla beraber bir dostumuzla yaptığımız uzun sohbeti, ailemizle geçirdiğimiz unutulmaz bir günü, cesaret edip çıktığımız bir yolculuğu hatırlayabiliriz.

Çünkü hayat yalnızca yaptıklarımızdan değil, yaşadıklarımızdan da oluşuyor.

Belki de kendimize sormamız gereken soru artık “Bugün ne kadar iş yaptım?” değil.

“Bugün hayatımda gerçekten değer verdiğim neye zaman ayırdım?”

Ve belki de en büyük başarı, her şeye yetişebilmek değil; her şeye yetişmeye çalışırken kendimizi ve hayatı kaybetmemek.

#Eurovizyon #EfsunYükselTunç #Yaşamınİçinden #İnsanPsikolojisi #İşYaşamDengesi #ZamanYönetimi #Farkındalık #KişiselGelişim #ModernYaşam #YaşamKalitesi #Başarı #HayataDair

M.Efsun Yüksel Tunç

Eğitmen ve Yönetim Danışmanı

Yaşam ve Yönetici Koçu

[email protected]

https://www.linkedin.com/in/efsunyukseltunc/

Instagram @indusefsun

www.efsunyuksel.com